icon-share icon-external icon-chevron icon-arrow icon-list icon-location icon-navigate Sluiten facebook twitter linkedin whatsapp instagram youtube search cloud fog sun light snow rain Locationv2 save icon-chevron-left icon-chevron-right Chat icon-walking-time
Voorstelling

NTGent | Ersan Montag De Living

Bewaren

Antigone, Ophelia, Hedda Gabler, in de theatergeschiedenis wordt een vrouw die zelfmoord pleegt, weggezet als rebels en gekweld. Die houding kan enkel bewonderd worden in de perfectie van hun dode lichamen. Vanaf het begin weet je dat ze in de laatste act zullen sterven, maar toch kom je kijken. Gewend aan het gevoel van onafwendbaarheid, kijken we toe terwijl de dood dichterbij komt. Dit tafereel lijkt op onze ervaring van politieke en existentiële devotie en machteloosheid. Is er een manier om daar uit te breken?

De Living verbeeldt de laatste scène vlak voor een vrouw zich van het leven berooft. We zien haar laatste gebaren, de poging om de normaliteit te behouden, een moment van besluitvaardigheid, dan aarzeling, de wil om te leven die tot zwijgen moet worden gebracht, en plotselinge paniek. Het publiek weet niet wat de vrouw tot zelfmoord drijft. Je kan alleen maar speculeren over haar verleden. Een ongelukkige liefdesrelatie? Is ze misschien niet bestand tegen de voortdurende druk van de samenleving? Of vertelt de laatste scène in het leven van deze vrouw minder over het individuele lot dan over de tragische ervaring van de mensheid in een dystopische maar nabije toekomst?

Deze voorstelling is tekstloos dus voor iedereen te verstaan.

English text

The last hour in the life of a human being. The show starts with a woman coming home and ends with her committing suicide. Or is it the other way around? Can this final hour also be told backwards – bringing her back to life again?

Antigone, Ophelia, Hedda Gabler – in theatre history female characters who commit suicide are always rebellious and afflicted at the same time. But the beauty of this attitude can only find expression in their dead bodies. The audience knows from the beginning that the protagonist will die in the last act, but still we go to see the show. Accustomed to the feeling of inescapability we watch entranced as death closes in. By witnessing these scenes over and over again, we experience all facets of political and existential dedication and powerlessness. But is there a way out? Can we escape the fatal sequence of events?

This show is textless and therefore suitable for everyone.

Helaas is dit evenement verlopen

Bekijk alle aankomende evenementen in Den Haag in het agenda overzicht