Cocon

Acht cellisten staan op het podium, omhuld door acht robotarmen die samen een bewegende cocon rondom de musici vormen, als een op zichzelf staand wezen. De musici spelen composities van sleutelfiguren uit de experimentele elektronische muziek zoals Qasim Naqvi en Caterina Barbieri. Dit is dus geen klassiek concert, maar een uitnodiging om de grenzen van muziek en technologie opnieuw te verbeelden. 

Een omhelzing van moeder aarde in het nauw

Terwijl de muziek klinkt, ontvouwen de robotarmen zicht tot een mechanische cocon en beweegt mee alsof het ademt: ze opent, ze sluit en golft als een autonome aanwezigheid die live reageert op de musici. De cocon verbeeldt de omhelzing van moeder aarde als oorsprong van het leven, maar laat je tegelijkertijd de menselijke, mechanische ingreep zien die deze bron onder druk zet. Je ervaart zo hoe bescherming en dreiging naast elkaar kunnen bestaan.