Julie van Riel - De traagheid der dingen

De kunstenares

Julie van Riel (1999) is een Nederlandse beeldhouwster die woont en studeert in Lissabon, Portugal. Hier volgt ze de master Glass, Ceramics, Art & Science.

De expositie

Julie’s werk beweegt zich tussen wetenschap en intuïtie, tussen het tastbare en het onverklaarbare. Door middel van het gebruik van verschillende materialen zoals glas, keramiek, steen, metalen, water en zaden van bomen bevraagt ze het passeren van de tijd.

Ze speelt met alchemie door te werken met metalen als koper en ijzer. In deze expositie verandert koper langzaam van de kleuren oranje naar blauw of diepe, donkerbruine tinten. Verder onderzoekt ze de filosofische betekenis van de chemische samenstelling van de materialen glas en keramiek. Tijdens het glasblaasproces zorgt elke tik en adem voor een spoor in het oppervlak. Glas herinnert zich elke aanraking van materie, licht en tijd. Het vervolgens samensmelt tot een transparant geheel. Water vormt voor Julie de stille motor achter dit alles, de kracht die transformatie mogelijk maakt. Het kan oplossen en sporen achterlaten door materiaal te verkleuren of eroderen. Wat eerst tijdelijk was, wordt zo zichtbaar en onderdeel van de eeuwigheid.

Meer weten

De zaden van bomen die Julie in haar werk gebruikt vormen de sleutel in het werk. Een zaad is nooit af. Het bevindt zich altijd in een tussenruimte, tussen wat het was en wat het nog kan worden, tussen groei en verval. Het is de tussenruimte die Julie keer op keer opzoekt. Ook de alchemie in deze expositie bevinden zich in die tussenruimte. Ze zijn voor haar geen religieuze objecten in traditionele zin, maar kleine plekken die ze maakt om zelf even stil te staan. Een ruimte om iets te bewaren of eenvoudigweg aanwezig te zijn. Een zandstenen altaar draagt een Johannesbroodboom. Deze boom kent een zaadje dat verbonden is met het wegen van edelmetalen en daarmee met het idee van maat en balans. Andere werken dragen geuren: de warme, bijna vanille-achtige geur van tonkaboon, of de sterke geur van sint-janskruid. Geur maakt zo het onzichtbare aanwezig en brengt een herinnering dichtbij zonder haar vast te kunnen houden.

Julie bevraagt niet om een antwoord te geven, maar om ruimte te maken voor aandacht en verwondering. Ervaar hoe zij, tussen al die trage veranderingen, ook even tot stilstand wordt gebracht.