In de bezwerende dansvoorstelling BANSHEE van Courtney May Robertson wordt de hardnekkige romantisering en erotisering van dode vrouwenlichamen in de kunsten ontmaskerd.

In een post-apocalyptisch landschap vol bewegende beeldende kunst, zie je een steriele wereld opensplijten en ontwaken ontembare lichamen die weigeren zich neer te leggen bij stilte of berusting. BANSHEE neemt je mee in een collectieve oerkreet van rouw als iets rauws, grotesks en levends. Van een maker die nergens voor terugdeinst.

Dansend met een beeldend kunstwerk tussen klaagzang en uitdrijving

Als tiener ziet Courtney haar moeder overlijden. Het is voor haar een afschuwelijk maar ook fascinerend moment dat botst met de gestileerde, serene beelden van dode vrouwen in kunst en film. Wat daarin ontbreekt, is de rauwe werkelijkheid van rouw en gendergerelateerd geweld.

In BANSHEE vormt ze samen met vrienden Inci Gül Civelekoğlu en Olympia Kotopoulos een onafscheidelijke dans met de bewegende sculpturen van beeldend kunstenaar Jesus Canuto Iglesias. Ze verwijzen naar instrumenten die vroeger vrouwen moesten disciplineren, maar hen in BANSHEE juist verheffen, dragen en stimuleren. Keltische volksdanstradities worden ontmanteld, kelen barsten open en er ontstaat een ritueel waarin bovennatuurlijke krachten worden opgeroepen en kwetsbaarheid gevierd wordt.

Indringende soundscapes en eerste groepswerk van Courtney

Doedelzakspeler Genevieve Murphy en noise-muzikant Acidic Male bundelen voor BANSHEE hun krachten in een indringende soundscape die de dans laat stormen tussen volharding en breuk. En Courtney, internationaal bekend om haar solo’s, opent nu voor het eerst samen met andere performers een portal naar een nieuwe mythologische toekomst. Kom ervaren hoe deze prijswinnende choreograaf en performer nu in Korzo kunstgeschiedenis schrijft.