Dinie Wikkerink & Sophia de Vries - Solitude and light

Sophia de Vries: Landschappen in staal getekend

Mijn beelden maken ruimte. Een dun lijntje is een horizon, ergens staat een huis met een boom ervoor. Er is ook een kerkje, op een wierde met oude bomen eromheen. Het zijn stukjes landschap die we allemaal herkennen van vroeger of later. Deze kleine wereld is van monumentale omvang. Poëtische beeldverhalen zijn het die de essentie van het landschap samenvatten en die inspireren tot wegdromen. Werk dat door inhoud en materiaalkeuze uitnodigt tot reflectie over onze relatie met ruimte en tijd.”
Door de ambachtelijke manier van werken met staal voegt ze een extra gelaagdheid aan haar werk. Je ziet aan de beelden dat het kracht heeft gekost, dat het met zweet en soms met bruut geweld vorm is gegeven en afgemaakt is met liefde, tederheid en aandacht. Zo ontstaan vaak sobere en eenvoudige beelden die ondanks hun stoere materiaal en krachtige wijze van maken, fragiel en teder zijn. Ooit is er over haar werk gezegd: “het is dat huis, die boom… je hebt het ergens ooit al eens gezien maar je weet niet meer precies waar”. Het gaat over een sfeer, een bepaalde situatie, een moment in de tijd. Er is eenzaamheid in positieve zin. Het zijn de contouren van een herinnering.

Dinie Wikkerink: Licht en ruimte

Een vergelijkbare sfeer heeft het werk van deze fotograaf. Ze heeft aandacht voor de dagelijkse dingen om haar heen. Met het licht van nu creëert ze beelden die tijdloos zijn en zich kenmerken door begrippen als schoonheid en troost. Het thuiskomen in haar verbeelding, daar waar ze het diepst geraakt wordt, vindt zij hoofdzakelijk in motieven dicht bij huis. In de omgeving waar ze geboren is en waar ze het wezen van haar zijn heeft leren kennen. Licht is haar belangrijkste gereedschap, haar camera de stille getuige van al het moois dat voorbijkomt. 
De volgende woorden, gesproken door Ad Mertens in een openingswoord bij Kunstkring Het Gelders Eiland, omschrijven het mooi:
“Dinie Wikkerink arrangeert niet, zij doet verslag van wat zij ziet. Het is een zoeken naar het minimale dat toch nog zeggingskracht bezit, licht dat spreekt bij gratie van de duisternis en op bijna abstracte wijze uitdrukking geeft aan begrippen als stilte, eenvoud en intimiteit. Het hele beeld krijgt een spannende structuur door een sterke schaduwwerking. In feite stapt Dinie Wikkerink in een lange traditie van schilderkunst waarin het licht een centrale rol speelt. Licht is ongrijpbaar en zelfs moeilijk benoembaar, maar tegelijk heel erg aanwezig. Haar werk spreekt volop, om ons gevoelig te laten blijven voor eenvoud en klein, maar intens geluk.”

In de serie ‘Beelden op de vlucht’ wordt, vanuit het basismateriaal een nieuw beeld gecreëerd. Als in het werk van Sophia verwijzen deze beelden naar een herinnering.